More for others! Less for ourselves!

Naimbitahan kami bilang bahagi ng KARATULA sa isang pagtitipon ng isang organisasyon, ang SPEDers Care o Special Educators Care, dalawang araw na ang nakakaraan. Ang imbitasyon ay para magbigay kami ng ilang team-building at reflectionary exercises para sa kanila. Ang aktibidad mismo ay inihanda bilang tribute sa mga Fourth Years na kaka-graduate lang noong March 17, 2009 bilang mga pioneers ng nasabing organisasyon.

Sa katotohanan, noon ko lang talaga naintindihan kung ano ang organisasyon na SPEDers Care. Lubos ang kasiyahan ko ngayon at naikilala ko ang isang organisasyon na katulad ng SPEDer's Care kasabay ng pagkakakilala ko sa mga taong bumuo at kasalukuyang bumubuo doon.

Kahanga-hanga ang organisasyon na SPEDers Care dahil, kaiba sa ibang mga organisasyon ng isang department, ang organisasyon ay may malalim na layunin na tulungan ang seksyon ng lipunan na pinili nilang pagsilbihan na higit pa sa mga pang-ibabaw na pamamaraan lamang. Ang mas kahanga-hanga pa ay ang mga tao na bumubuo o sa organisasyon ito.

Kung susuriin, ang pagpili pa lamang ng kanilang specialization sa pagtuturo ay kahanga-hanga na. Alam na natin na mahirap magturo lalo pa ang magturo sa mga "special children". Sa henerasyon ngayon na mas pinipili ng mga mag-aaral ang kursong Nursing at nangangarap na mag-abroad, hindi palagian para sa akin ang makakilala ng mga mag-aaral na pipiliin ang napakahirap na propesiyon. Marami sa kanila, siyempre, ang may layuning makatulong talaga sa mga "special children" na kadalasan ay napapabayaan o pilit na iniiwasan ng ating lipunan.

Sa lipunan na palagian ang krisis, ang mga "special children" ay kasama sa mga unang tinatamaan, napapabayaan o kinakalimutan. Sa aking opinyon, may isang lebel ng commitment at sense of purpose ang isang estudyante na pipili na maglingkod sa seksyong ito ng ating lipunan. Marami na akong nakilala na mga mag-aaral na ang pangarap ay ang makapag-abroad, mga mag-aaral na motivated ng kulay na green. Ang makakilala sa mga mag-aaral na pumili ng isang propesyon para magsilbi ay isang 'breath of fresh air' para sa akin.

Bukod dito, ang kapansin-pansin din para sa akin ay ang pagiging malapit ng grupo sa isa't-isa. Siyempre, hindi lubos pero, kumpara sa maraming class o department, medyo bukod-tangi na ang kanilang bonding. Tingin ko, malaking dahilan ang pagkakaroon nila ng isang mentor-adviser na mahusay ang ginagawang pagtuturo sa kanila, hindi lang ng mga edukasyon sa kanilang propesyon, kundi ng tunay na pag-unawa sa salitang paglilingkod at pagtutulungan.

Na-realize ko tuloy na malaki talaga ang impluwensiya ng mga teachers o instructors natin at, sa mas malawak, ng mga eskuwelahan natin sa ating development bilang tao. Naalala ko tuloy kung paano ikinuwento sa akin ang pagdidiin ng isang C.I. sa motivation ng Nursing students sa pamamagitan ng pag-dodrowing nito ng dollar sign (euro na ngayon) sa white board. Na-imagine ko na berde ang tanging kulay na nakikita ng C.I. na yun. Nakakatuwang isipin na may mga guro pa rin talagang nagiging mabisang instrumento upang hubugin ang kabataan na maging mapagpahalaga sa kanilang propesyon at pagkatao para sa layunin na tumulong at maglingkod sa sambayanan at baguhin ang lipunan.

Ang pagkakakilala ko sa SPEDers Care at sa mga miyembro nito ay nagbigay sa akin muli ng marami pang dahilan upang magpatuloy sa aking ginagawa. Tunay ngang sa paglubog sa masa makakakuha ng panibagong lakas kung ikaw ay naghihina. Tumanaw lang ako sa kanila at makikita ko na ang dahilan at aking layunin.

Sa motto ng SPEDers Care makikita ang ubod na karakter ng grupo at ng miyembro nito: "More for others! Less for ourselves!" Malinaw na paglilingkod ang nasa puso ng grupong ito kaiba sa diwa ng pagpapaunlad sa sarili at pagkamakasarili na itinuturo ng ibang mga eskuwelahan.

Sa mga graduates ng SPED batch '09, sana maging guro kayo agad, siguradong marami kayong matutulungan! Sa mga naiwan, ipagpatuloy niyo ang pagtataguyod s SPEDer's Care. Ipagpatuloy ang paglilingkod sa sambayanan!

The rape never ended

I was really surprised or partly shocked when the news came out that "Nicole" did recant her statements saying that she now has doubts whether shes have indeed been raped by LCP Daniel Smith. Partly because it is really hard to believe. Her former lawyer does not believe that it is her own words that is on the affidavit. The judge who originally decided on the case also says that her newest statement draws more questions than answers.

Amidst the haze brought by Nicole's statements is the variety of people's response to the news. Sadly, some say that Nicole has ruined the Filipinos and her recantation doesn't undo the wrong she has already done. Others say their sympathy for her when she was staunchly fighting for justice has now turned into disgust for letting the people believe that she was a victim and now telling them she was not.

For all she have gone through and still going through, it seems to me, that for Nicole the rape never did stop that unfortunate night in the van. She have continuously been victimized not only by Smith who raped her but by the Arroyo government who never did genuinely believed and supported her. They are, of course, more concerned about the government's relationship with the US and the efficacy of the VFA. In fact, the government lead by the DOJ Secretary often criticized her and until now has find ways to discredit her and those who support her.

It is not proper to judge her because of what she did. She did fought but being a victim under the present ruling system in our country is not an easy situation to be in. You will not find favor if you are victim here in our country. It is too easy for victims to succumb to the constant pressures and yes possibly she did succumb.

Possibly in her mind the rape never did end because the government perpetuated it by favoring the US and Smith.

Also, the rape has not ended for us Filipinos who continue to live under the present conditions of our country and under subservience to the US.

The Filipinos like Nicole are a continuing victim.

Iba't-ibang Sagot ng Kabataan sa Krisis

We were off to pay a High School friend of mine a visit this afternoon when a unexpected thing happened. We were to drop at the Partas sub-station at San Fernando City, La Union before going to my friends house. Para makatipid ng pamasahe naglalakad lang kami, when suddenly, we saw Julius who we first met last national election campaigns for Kabataan Party and in fact he is member of Kabataan Party. We were supposed to only exchange numbers with him but he pulled us upstairs. We did not know what to expect, but knowing him as a young business-minded person, we expected that i got to be somewhat related to one of his endeavors of making money.

We were surprised to find ourselves in a casually nice office of UNO, a networking/pyramiding? company of some sorts. For politeness' sake, we stayed to listen to the lecture - an orientation of their products and how the business works. Possibly you are somewhat aware of how it works - you join them via a contract and an investment of P7,400 and pledged yourself to recruit more of you. In doing so, you make money, they make money, all of the company makes money. According to them as much as P140,000 a month or a week (or was it 240,000?). Of course, you also will have to sell their products, etc.

I would have joined them if not for the P7,400 investment.

What struck me most is almost all of the people who are there for the seminar and those who is conducting the seminar for their target recruits are young college students. The members are really passionate and have a degree of talent and trained skills in convincing those who are there. I believe that most of those who were there have been at least convinced that the business is profitable and their product works.

May parang reheased reply pa yung mga members para supportahan yung lecturer sa harapan. For example:

Lecturer: 240,000 pesos. Malaki o maliit?

Members sa audience: Malaki!

Lecuturer: 7,400 pesos, malaki o maliit?

Members sa audience: Maliit!

Lecturer: 240,000 a week, gusto?

Members: gusto!

Lecturer: 7,4000 pesos kaya?

Members: Kayang kaya!

Lecturer: chehe, chene...

Members: wow!

Lecturer: chene, chene...

Members: huhuu!

hehehe! angsaya!


Sa dami ng mga kabataan doon, naisip ko tuloy kung paano naapektuhan ng krisis ang mga kabataan at paano sila humahanap ng paraan para harapin ang mga kahirapan ng krisis sa Pilipinas.

Palagi kong nakikita yung mga kabataan na aprang walang paki-alam. Palaging nasa computer shops, nagdo-DOTA. Naiinis ako minsan hindi lang dahil hindi ako marunong nung laro nugnit pati rin dahil sa parang wala nga silang paki-alam.

Pero hindi lang puro ganun ang mga kabataan ngayon. Napatunayan ko iyon nung kinaladkad kami ni Julius sa UNO. Marami talagang mga kabataan ang naghahanap ng pagkakakitaan sa pinakamabisang paraan.

Ang nakita ko sa UNO ay kung paano nila mistulagn ginagamit ang pagkakaroon ng mga kabataan ng malawak na network of friends. Kasi parang friendster na business ang dating sa akin nung business mas marami kang friends, mas marami kang puwedeng mainvite, posiblng makumbinsi at mapasali. Mas marami kang maakay, mas dadami kita mo. habang dumadami rin ang nakukumbinsi ng mga recruits mo, kumikita ka pa rin.

Mistulang target talaga ng UNO ang mga kabataan at mina-maximize ang mga katangian ng kabataan na member upang palwakin at palaguin ang kanilang business.

Sa ating bansa ngayon, na mahirap makauha ng diploma, kahit may diploma ka ay mahirap pa ring makahanap ngtrabaho, at kung may trabaho ka na ay kakarampot ang suweldo, ang prospect na kumita ng 15,000 pesos a week or up 240,000 a month kapalit ng 7,400 pesos na puhunan ay mabisang pangumbinsi. Sino ang ayaw sa 240,000?

Ako lang ata.

Sa walang katiyakang buhay sa Pilipinas, para sa mga estudyante, graduates at iba pang kabataan, marami ang nakukumbinsing mag-BUS (MagBenta, MangUtang, MagSanla) upang makabuo ng 7,400 para ipuhunan sa negosyong ito.

Si Julius mismo ng-sanla ng alahs ng nanay upang makabuo ng 7,400 dahil hindi talaga siya napatulog diumano ng prospect ng 240,000 kada week o month na kita.

Ang nakakalungkot lang dito, walang katiyakan din ang kita sa mga networking business na ito. Angtiyak lang dahil ang bawat member ay magbabayad ng 7,400 bago makapasok, tiyak na may kita na ang korposayon mismo at ang may-ari nito.

Saka anong klaseng hanapbuhay ang networking? Hindi ko makita ang isang tao na gagawing negosyo buong buhay niya ang ang networking ng kagaya ng UNO. walang security ang hanap-buhay doon.

Anyways, isa lang naman ang punto ko dito: ang krisis ng lipunan natin ay nagluluwal ng mga wirdong mga paraan para diumano makahon sa kahirapan at maamraming mga kabataan na gustong makahanap ng solusyon sa kahirapan ang napapadpad sa mga ito.

Nicole says she has now doubt of being raped

I've just watched on TV a very saddening and curious development on the "Nicole" rape case. "Nicole" has terminated the services of her lawyer Atty. Evalyn Ursua yesterday afternoon. She have also signed an affidavit stating that she now has doubts that she indeed have been raped by Lance Corporal Daniel Smith. "Nicole" is now, according to her mother, has left the country for the US.

This is a very saddening development especially for the Junk VFA Movement. The Subic Rape Case is considered as somewhat a banner case to hammer the call for the junking of the VFA. The Subic Rape case along with other case proves for a fact how lopsided, unjust and immoral the agreement is.

Ngunit gumuguhit ng isang malaking question mark ang pinakapanibagong statement ni "Nicole". It seems curious how she just have suddenly changed her mind out of the blue after fighting staunchly for her right and asserting that indeed she has been raped. She have endured the media, the grueling task of testifying and recounting the events in court. And suddenly, she just calls it quits. It really boggles my mind. My mind is right now saying "nabayaran na ito o kaya natakot". Nakakalungkot lang talaga. But it is not that surprising. It is the US after all who's got Daniel Smith's back and it has it s VFA to protect. Pwede nila at gagawin talaga nila ang lahat para maprotektahan sariling interes. And possibly this have been done as an attempt to derail or keep the Junk VFA Movement off-balanced.

Nakakagalit pa itong si Raul Gonzales, ngingisi-ngisi pa habang nagkokomento na noon pa paiba-iba na ng statement si "Nicole". Parang natutuwa pa talaga ito na binawi ni "Nicole" ang dating statement niya. Gonzales never did supported Nicole. In fact the government in general never did supported "Nicole's" case from the very start.